روزگار نوجواني و جواني بالاترين و والاترين سرماية وجودي هر انسان است که بايد به درستي آن را شناخت و از لحظه لحظة ارزشمند آن بهره‌کافي و وافي برد، زيرا که دوران شکوفايي استعدادها و خلاقيّت‌ها مي‌باشد و از دوران ديگر عمر چنين بهره‌اي حاصل نمي‌شود

از دست دادن فرصت جوانی همچنان کمه حضرت علي (ع) در اين باره فرموده‌اند: چرا که قلب جوان همچون زمين خالي است، هر بذري در آن پاشيده شود مي‌پذيرد. در غير اين صورت حسرت و اندوه عظيمي به بزرگي همان سرمايه به دنبال خواهد داشت که جبران ناپذير بوده و يا خيلي مشکل است که جبران شود در اين مورد هم فرمايشي ارزشمند از حضرت علي(ع) است که مي‌فرمايند: از دست دادن فرصت غم انگيز است. انسان براي هدفي مقدّس به اين دنيا آمده و بايد به سوي آن هدف مقدّس و پاک هم گام بردارد تا بتواند به کمال واقعي خويش دست يافته و خداوند متعال را نيز از خود خشنود کرده باشد و همچنين بايد توجّه داشت تا از لحظه لحظة عمر انسان زودگذر است و لحظه‌هاي از دست رفته ديگر باز نخواهد گشت، پس چه بهتر1 که بيشتر مراقب اين فرصت‌هاي با ارزش و زود گذر باشيم براي توجه بيشتر گوش جان به فرمايش حضرت علي ( ع) مي‌سپاريم که در اشعار بدينگونه ترجمه شده است: « بر جواني‌ام که از دست رفته گريانم، اي کاش جوانيم باز مي‌گشت و اگر جواني به فروش مي‌رسيد به فروشندة آن هر چه مي‌خواست مي‌پرداختم، جواني وقتي در مسير رفتن قرار گرفت. جستن و يا برگرداندن آن ميسر نيست.»
به بياني ديگر از فرمايش حضرت علي (ع) گوش جان مي‌سپاريم که فرموده‌اند: اگر چشم‌هاي من براي دو چيز اشک بريزند که تا نزديک به نابودي برسند دو چيز است که حق آن دو را اداء نکرده‌ام آن دو عبارتنداز: از دست دادن جواني و فراق و جدايي از احباب و دوستان.